Op de boot werden de eerste pints genuttigd en na ongeveer anderhalf uur meerden we aan in Dover. Van daaruit was het nog een kleine drie uur rijden naar Southampton. Onder Engelse weersomstandigheden koersten we richting de South West. Omdat er redelijk wat pinten gedronken werden in de busjes moest er ook twee keer gestopt worden voor een pisstop. Uiteindelijk arriveerden we rond de klok van 18.30 uur bij ons hotel. Nadat we ingecheckt hadden werden de eerste pints aan de bar van het hotel gedronken. En die smaakten best goed! 

We hadden online bij een Portugees restaurant geboekt om 20.00 uur dus gingen we eerst nog naar een Ierse pub om een voorafje te drinken.

Om 20 uur gingen we naar Diego’s om de inwendige mens te versterken. Er werd voor iedereen een Portugse Mixed grill bestelt en die werd lekker binnengewerkt. Afgesloten met een koffietje en een Portugees “vuurwater”- shotje. Stevig spul, maar goed voor de spijsvertering.

Hierna zetten we koers naar O’Neills, een Ierse pub. Een gezellige tent, waar het niet bijzonder druk was, maar dat was normaal voor de vrijdag. Het hoogtepunt lag op zaterdagavond. Geen probleem, de pints vonden gretig aftrek en het was een gezellige avond. De meesten gingen op tijd terug naar het hotel om toch nog enigszins fit te zijn voor de zaterdag maar je hebt altijd diehards die toch doortrekken. Iedereen zorgde echter goed voor elkaar en uiteindelijk bereikte iedereen in de loop van de nacht het hotel. Rond de klok van 9 á 10 uur zat iedereen aan het ontbijt. We moesten een goede bodem leggen want de zaterdag hadden we een lange dag op het programma.

(Ons oorspronkelijk plan was de competitiewedstrijd Southampton – Norwich City te bezoeken. Via een zakenrelatie van DC Dredging had Mark VIP-kaarten geregeld en alles was in kannen en kruiken. Maar.....Southampton en Norwich City bereikten de vijfde ronde van de FA cup en deze werd gepland in het weekend van 7 en 8 maart. In Engeland worden dan de competitie wedstrijden verplaatst. Dus geen Southampton – Norwich City. En omdat Southampon een uitwedstrijd tegen Fulham lootte moesten we dus op zoek naar een alternatief. De enig club uit de buurt die een thuiswedstrijd speelde was AFC Totton, een voorstadje van Southampton dus werd geregeld dat we naar AFC Totton – Horsham zouden gaan, een wedstrijd in de Nation League South. Dit bleek achteraf een gouden beslissing, maar daarover later meer..... )

We besloten om eerst naar het stadion van Southampton te wandelen om wat foto’s te nemen. Daar aangekomen bleek dat er ook een pub was ,“The Dell”, vernoemd naar het oude stadion van Southampton. Als er dan toch een pub is....de eerste pint van de dag werd genuttigd.

Vervolgens gingen we met de bus naar Totton, een voorstadje van Southampton. Daar aangekomen rond 12.45 uur werd we uitgebreid welkom geheten en en naar de kantine verwezen (Het was nog net Happy Hour, dat kwam lekker uit). Dit was het startschot van een overgetelijke en geweldige middag. Mark had geregeld dat we op de foto mochten met de selectie van AFC Totton, er werden sjaals uittgewisselend en daarna gingen we terug naar de kantine. Het was nog een uurtje of twee voor de wedstrijd begon, dus gingen we maar pinten drinken en broodje burger of worst eten. Het werd met de minuut gezelliger. Er werd sjaals en bucketheads gekocht en om 15 uur gingen we naar buiten voor de wedstrijd. We trokken behoorlijk bekijks want we waren allemaal fanatiek supporter van AFC Totton en we schreeuwden en moedigden “The Stags” aan. De ruststand was 0-0. De tweede helft speelde de thuisploeg  naar onze kant toe. Ze waren de bovenliggende ploegen en wisten drie keer te scoren in de tweede helft. We juichten en zongen en kregen verbroedering met andere thuissupporters. Het was een geweldige happening. Na het eindsignaal bedankten de spelers het publiek en wij riepen om naar ons te komen om wat foto’s te nemen. De spelers deden dit ook en dit leverde prachtige plaatjes op. De steward aan onze zijde had ook de dag van zijn leven. We gingen weer naar kantine en we werden daar het middelpunt van een spontaan feest. Mark wisselde ondertussen ook nog een sjaaltjesruil met een supporter van Horsham. Als klap op de vuurpijl won hoofdsponsor Martin de verloting en hadden we nog meer drinkgeld. De muziek ging harder en toen we ontdekten dat er een scherm aan de muur hing waar je verzoeknummers kon intikken was het hek van de dam.  Ondertussen hadden Kenney en Jeffrey een shirt geregeld en kregen we ook nog de, door de spelers gesigneerde wedstrijdbal mee. Ook werden we nog uitgenodigd in de “VIP-ruimte” waar onder andere de spelers zaten. Ook daar werden er nog wat pints gedronken en foto’s genomen en gesprekken gevoerd. Rond de klok van 19.30 uur werd het tijd om te vertrekken. We werden uitgbreid bedankt voor onze aanwezigheid en we werden overladen met complimenten om dat we zo’n gezellige en leuke groep waren. De omzet van de kantine had deze zaterdag een behoorlijke piek gehad! 
Ze vroegen of we volgend jaar terug kwamen. Mooi, toch? 

Bij terugkomst in het hotel fristen we ons even op en gingen we naar O’Neills, daar speelde een bandje en het werd een supergezellige zaterdagavond/nacht. In groepjes werd weer het hotel opgezocht en de volgende ochtend werd er weer goed ontbeten, de één wat later dan de ander maar uiteindelijk was iedereen weer in de “bewoonde wereld”. We hadden besloten om vandaag naar Isle of Wight te gaan, een eiland voor de kust van Southampton, bekend onder dagjesmensen en toeristen, mede vanwege de vele pubs. Een mooie dagtrip voor Terde derhalve. Het is een half uurtje varen met de fast ferry.  Omdat we om 12 uur naar de FA Cup wedstrijd Fulham – Southampton wilden kijken namen we de ferry van 11.30 uur. De eerste beste pub die we tegenkwamen gingen we binnen en zo keken we onder het genot van de eerste pint van de dag naar de eerste helft van Fulham – Southampton. In de rust besloten we naar de volgende pub te gaan, maar daar was geen voetbal op TV. Ze verwezen ons naar een pub, The Painters Arms. Dus daar naar toe en dat was een mooie pub voor Terde. De bargasten aan de toog waren ons insziens de lokale alcoholisten, want die zagen me er een partijtje doorleeft uit, hahaha. Wij nestelden ons rond de TV en lieten de pints aanrukken. Southampton won door een penalty in de absolute slotfase en dat vonden we wel mooi. Tijd om naar de volgende pub te gaan. Bij buitenkomst kwam er een gast aangelopen  met zilveren cowboylaarzen, een zilveren cowboyhoed en een flitsende zonnebrile. De volgende conversatie volgde: “Hey mate, how are you. I’m fine, thank you. How are you lads, hahahaha” En toen stelde Guus de ultieme vraag: “where is your horse?” Schaterlachend gingen we verder.

Na wat rondkijken besloten we binnen te gaan bij The Union Inn, een traditionele Engelse pub, vloerbedekking op de grond, een vierkante toog, lederen stoelen en bank rond een haardvuurtje. We planten ons neer rond het open haard vuur en lieten de pints aanrukken. Het was uitermate gezellig en toen er ook nog twee plaatselijke schonen aan de tafel naast een potje UNO gingen spelen werd de sfeer alleen maar beter. Enkele spelers van Terde deden spontaan een potje UNO mee en met de tijd werd de ambiance beter en beter en toen er ook nog een Willy de Jaeger lookalike binnen kwam was het feest helemaal compleet. We besloten hier ook een hapje te eten voordat we naar de laatste ferry gingen. Het eten was uitstekend en smaakte iedereen goed. Vooral de bloemkooltjes met kaassaus als bijgerecht, hé Maarten. Nadat we onze buikjes vol hadden gingen we richting de ferry die ons om 20.30 uur weer naar het vasteland bracht. 

Nadat er nog pint werd gedronken in een turks restaurant waar er werd gedanst rond de tafels gingen we verder richting het hotel. Daar werden de laatste afzakkers van de dag genomen en stapje bij beetje zocht iedereen zijn bed op. We konden terugkijken op wederom een gezellige en superdag. Maar toen moest het klapstuk van de dag nog komen..... Kenney was zijn paspoort verloren op The Isle of Wight. Dat zorgde voor wat commotie in Kenney zijn systeem. De maandagmorgen was iedereen op tijd aan het ontbijt en daarna checkten we uit en stapten we in de busje om richting Dover te gaan. Er werden wat scenario’s uitgestippeld voor het geval Kenney niet door de douane zou komen (de rubberboot was scenario D).

Na één tussenstop om even te lossen en de inwendige mens van wat voedsel, koffie of een calippo te voorzien kwamen we aan in Dover. 

Een spannend moment. Busje 1 kon zonder problemen door maar toen moest busje 2 nog (met Kenney aan boord). Vraag niet hoe of wat of welke manier het ging maar het lukte om voorbij de douane te komen, dus het dossier “Kenney de illegaal” werd ook opgelost. De overtocht verliep rustig en vanuit Calais reden we naar Damme om de busjes terug te brengen. Van daar reden we terug naar Breskens waar we rond de klok van 19.30 uur arriveerden.
De conclusie: “Het was een onvergetelijk weekend. Iedereen die hier aan heeft bijgedragen in de vorm van regelen, rijden en sponsoring HARTELIJK BEDANKT. Fantastisch om onderdeel van deze groep te zijn!”